Zwerfafval als inspiratiebron

Vanmorgen toen ik in de auto reed, zag ik een McDonald’s verpakking in de berm liggen. "Raar", dacht ik. Er is namelijk geen McDonald’s in de buurt. Hoe is die verpakking hier terecht gekomen? (Daar, moet ik schrijven, want ik was inmiddels verder gereden.) Het zou toch niet zo zijn dat iemand dat zo maar op straat gooit? En wie heeft er zo'n verpakking nou bij zich?
 

Ik had een antwoord gevonden. Met Oud & Nieuw hebben veel mensen goede voornemens genomen. Stoppen met roken, meer sporten, afval scheiden, vaker en eerder thuis zijn voor de kids enz. Afvallen is er ook één.

Er is een man die zijn vrouw heeft beloofd in 2011 een paar kilo af te vallen en gezonder te eten. (De rollen kunnen ook omgekeerd zijn.) Het goede voornemen om ' s avonds op tijd thuis te zijn, is mislukt. De man heeft overgewerkt, nog niet gegeten en rijdt naar huis voor een opgewarmde prak die zijn ietwat teleurgestelde vrouw hem uit de magnetron serveert - zonder biertje wel te verstaan.

Daar doemt de grote gele reclame 'M' op langs de kant van de weg. (Het zou eigenlijk een 'A' moeten zijn van 'aantrekkingskracht'.) Voor hij het weet, heeft de man bij de McDrive een hamburgermenu besteld. Snel opeten, genieten en weer verder rijden.

Maar daar komt de 'S'. Schuldgevoel. Dat schuldgevoel wordt natuurlijk alleen maar groter als zijn vrouw er achterkomt dat hij voor 'M' is gezwicht. De man neemt voor de zekerheid kauwgom, controleert gezicht, kleding en auto op achtergebleven kruimels en ziet tot zijn schrik de verpakking van het hamburgermenu liggen. In een reflex pakt hij de verpakking, doet het autoraampje open en gooit het naar buiten... Precies op de plek waar ik vanmorgen langsreed en inspiratie kreeg deze blog te schrijven.