maandag 28 februari 2011

Verzamelwoede

VerzamelwoedeWat is dat toch met verzamelen? Al van jongs af aan verzamelen we. Het begint met steentjes en schelpjes die we op het strand vinden. Later worden dat postzegels, munten of misschien wel jukeboxen. De dingen die je verzamelt hebben allemaal een eigen verhaal. Het vertelt iets over de geschiedenis, de verzamelaar, een bepaalde gebeurtenis. Zo doen de verzamelde steentjes en schelpen je herinneren aan de vakanties aan zee. En dat theepotje brengt je terug in de tijd toen het nog op het dressoir bij je oma stond.

De een verzamelt beeldjes van olifanten, de ander sigarenbandjes en weer een ander heeft een kast vol verzamelde bierglazen. Maar wat doe je met je verzameling?
- ruilen met andere verzamelaars
- tunnelvisie creëren
- leren
- chatten op forums
- een museum beginnen
- afstoffen
- categoriseren
- ernaar kijken
- erover praten
- erover dromen
enz.

Maar weggooien? Ho maar! Weggooien is meestal de gedachte van degene die niet verzamelt. Of in ieder geval niet dat wat de ander verzamelt. Want verzamelen is persoonlijk. Het zegt iets over wie je bent of hoe je in het verleden bent geweest. Het brengt herinneringen in je naar boven. Je kunt er zo heerlijk bij wegdromen. Het is helemaal van jou!

Mooier is het nog als je samen iets verzamelt. Dan kan je samen naar verzamelbeurzen, samen afstoffen, samen erover praten en samen herinneringen ophalen. Maar de kans dat je je verzamelde spullen een keer de deur uitdoet, is in deze situatie vrijwel ondenkbaar. Wees gewaarschuwd!

Verzamelen kan ook leiden tot ruzie. Bij kinderen gaat het nog om oneerlijk ruilen of spijt krijgen van ruilen. Bij volwassenen gaat het al gauw over het feit dat partners te veel tijd en geld aan hun verzameling besteden. Of de verzameling neemt fysiek te veel ruimte in beslag. Een verzameling kan zelfs leiden tot een echtscheiding! Wellicht een goede tip om bij het daten uit te zoeken of en wat de ander verzamelt!?

Verzamelen, niet doen dan maar? Hmmm. Dan moeten we als ouder zijnde onze kinderen niet aanmoedigen te verzamelen. Dus gewoon de flippo's, troetels, smurfen en voetbalplaatjes bij de supermarkt niet aannemen. Gespaarde steentjes en schelpjes dezelfde dag nog in de container gooien. En onze eigen verzamelingen verduisteren; en die van opa en oma ook! (O nee, toch niet de kralen van de Lodaline en die mooie Dinky Toys van vroeger?!?)
Of moeten we verder gaan dan dat? Moeten we zelfs al die marketingacties maar vergeten en niks verzamelbaars aanbieden bij de aanschaf van chips, waspoeder of pap? Of moeten we nóg een stap verder gaan door geen kranten meer uit te geven? Er zijn immers mensen wier huis helemaal is volgestouwd met stapels en stapels kranten.

Verzamelen zal waarschijnlijk voor altijd in ons leven blijven. Ouders zullen nog steeds slakken in de broekzakken van hun kinderen vinden. Wasmachines zullen kapot blijven gaan door de knikkers die er in terecht zijn gekomen. En we doen net even wat meer boodschappen om het voetbalplaatjesboek vol te krijgen. Blijf dus gerust verzamelen, maar doe het met mate(n)!

dinsdag 18 januari 2011

Zwerfafval als inspiratiebron

Zwerfafval
Vanmorgen toen ik in de auto reed, zag ik een McDonald’s verpakking in de berm liggen. "Raar", dacht ik. Er is namelijk geen McDonald’s in de buurt. Hoe is die verpakking hier terecht gekomen? (Daar, moet ik schrijven, want ik was inmiddels verder gereden.) Het zou toch niet zo zijn dat iemand dat zo maar op straat gooit? En wie heeft er zo'n verpakking nou bij zich?
 
Ik had een antwoord gevonden. Met Oud & Nieuw hebben veel mensen goede voornemens genomen. Stoppen met roken, meer sporten, afval scheiden, vaker en eerder thuis zijn voor de kids enz. Afvallen is er ook één.

Er is een man die zijn vrouw heeft beloofd in 2011 een paar kilo af te vallen en gezonder te eten. (De rollen kunnen ook omgekeerd zijn.) Het goede voornemen om ' s avonds op tijd thuis te zijn, is mislukt. De man heeft overgewerkt, nog niet gegeten en rijdt naar huis voor een opgewarmde prak die zijn ietwat teleurgestelde vrouw hem uit de magnetron serveert - zonder biertje wel te verstaan.

Daar doemt de grote gele reclame 'M' op langs de kant van de weg. (Het zou eigenlijk een 'A' moeten zijn van 'aantrekkingskracht'.) Voor hij het weet, heeft de man bij de McDrive een hamburgermenu besteld. Snel opeten, genieten en weer verder rijden.
Maar daar komt de 'S'. Schuldgevoel. Dat schuldgevoel wordt natuurlijk alleen maar groter als zijn vrouw er achterkomt dat hij voor 'M' is gezwicht. De man neemt voor de zekerheid kauwgom, controleert gezicht, kleding en auto op achtergebleven kruimels en ziet tot zijn schrik de verpakking van het hamburgermenu liggen. In een reflex pakt hij de verpakking, doet het autoraampje open en gooit het naar buiten... Precies op de plek waar ik vanmorgen langsreed en inspiratie kreeg deze blog te schrijven.